Rozstawiliśmy namiot, obkleiliśmy go plakatami, do tego para butów, kijki i metalowe kubki – by choć trochę oddać nastrój naszych wypadów. :)

Opowiadaliśmy o naszej działalności, gdzie i jak wyjeżdżamy, kiedy mamy spotkania, dyżury, kto do nas należy… Promowaliśmy też dwa nadchodzące wydarzenia – rajd „But w wodzie” oraz Pokaz slajdów z Gór Hryniawskich – rozdawaliśmy ulotki, oraz mniejsze wersje plakatów.

Mała galeria:

Góry Hryniawskie oraz cel by dotrzeć do Hnitessy zimą na nartach chodził mi od jakiegoś czasu, nie ukrywam – jest to pasmo dość słabo uczęszczane zimą oraz kryje magiczny jak dla mnie punkcik – Hniatysę, najdalej na południe wysunięty skrawek byłej II Rzeczpospolitej. Na jesieni powstał jeszcze szalony, jak się okazało zamysł wycieczki „Dookoła źródeł Czarnego Czeremoszu”, lecz ze względów czasowych oraz większego ryzyka związanego z uzyskaniem zgody od zastawy w Szybenem na przejście Czywczynów, odpuściliśmy go.

Na jesieni szukaliśmy drugiego kompletu narciarskiego – dla Michała i po długich poszukiwaniach dosłownie 2 tygodnie przed wyjazdem Michał kupił na ebayu odpowiednie rozmiarowo buty. Szkoda że przesyłka kosztowała prawie drugie tyle co same buty, ale i tak, 200zł to nie za wysoka kwota na TLT3 w stanie dobry+.

Narty – w międzyczasie dokupiłem wiązanie Evolution Light (http://www.skitalets.ru/equipment/ski/krep_beketov/evolait.jpg) i zamontowałem na starszych nartach – ołówkach skiturowych. Wymieniłem klej na starych fokach i w ten sposób mieliśmy dwa zestawy skiturowe. Nic, tylko łoić! Oczywiście, w międzyczasie napotykaliśmy się na parę osób które potencjalnie były zainteresowane wyjazdem – jednakże bariery czasowe (studia,urlop) techniczne (brak sprzętu) oraz morale (czy dam radę?) stawały na przeszkodzie by powiększyć nasz dwuosobowy zespół. Nie ukrywam – że jeżeli mielibyśmy powiększać to chętnie od razu o dwie osoby, dużo prościej się wtedy namiotowo pomieścić oraz – stworzyć powiedzmy dwa dwuosobowe zespoły i w razie „W” jest wtedy wygodniej. 3 dni przed wyjazdem zgadałem się z Tarasem ze Lwowa że on także marzy o takiej trasie, z Werchowyny po Hnitessę i dolinę Białego Czeremoszu, ale przepraszam jeszcze raz Taras, nie byliśmy gotowi na ostatnią chwilę przyjąć 3ciego członka zespołu, pomimo niewątpliwego Twego ogromnego doświadczenia górskiego. Zdjęcia Tarasa z Jego wypraw są dostępne na stronce.

Tak więc 15 stycznia wsiedliśmy w pekapkę (wielkie podziękowania dla Agaty,Hanii i Kuby za sprawny transport na dworzec!) i mając w ręku po „małpce” jarzębinowej oraz wiśniowej w skromny sposób świętowaliśmy urodziny Michała. We Wrocławiu skoczyliśmy do baru na Piasta, a że w środku było cokolwiek nadymione to jak prawdziwi hardkorowcy hehe wypilismy bro na dworze przy -10° W pociągu do Przemyśla jeszcze rozmowy ze współpasażerami o Yerba Mate, w Krakowie… W Krakowie wskoczyła do nas na 20 minut (Główny – Płaszów) Karolka, za co wielki szacun dla Niej! Pociąg miał ok 45min spóźnienia, była noc, Karolka nie mieszka blisko dworca, jednakże postanowiła mimo to nas odwiedzić i pogadać chociaż chwilę. Dziękujemy jeszcze raz i sorry za wyciąganie na DUŻE CHOLODNO!

Do Przemyśla dotarliśmy prawie o czasie, kupiliśmy hrywny, po 36gr. W busie jednakże naczekaliśmy się do ok 9 zanim uzbierała się odpowiednia liczba pasażerów by pojechał do Medyki, koszt busa – jak mawia Bronsiu, niezmienny od 8 lat – 2PLN. Na granicy pełen luzik – całość w ok 20-25min, oczywiście pytania gdzie jedziemy i mocne zdziwienie co to jest ta SARATA – CAPATA którą wpisaliśmy w karteczkach rejestracyjnych  Troszku się natłumaczyłem gdzie toto i byliśmy po drugiej stronie granicy. Saratę – wioskę niedaleko Perkalabu wpisaliśmy w celu ewentualnej kontroli przez pograniczników w tamtym rejonie – naczytałem się w necie że ten patent sprawdza się w pewnych przypadkach jako usprawiedliwienie przebywania w terenie przygranicznym oraz braku posiadania odpowiedniego Propusku od Straży Granicznej. Nam się udało, ale do dziś nie wiem czy ze względu na pobłażliwość wojskowych z zastawy w Perkalabie czy dzięki tej karteczce….

Za granicą, w Szegyni troszkę zamarudziliśmy – powiem szczerze, że nie byłem świadom istnienia przystanku autobusowego w bocznej uliczce za kantorami. Dotychczas zawsze odjeżdżałem – już stojącym busem spod sklepu po prawej stronie. No i tak – kawka, cola, WC, a busa nie ma. W międzyczasie oczywiście dorwali nas taksiarze – nie ma busów, nie ma ludzi, zawieziemy Was za 15zł od łebka do Mościsk. Wolne żarty… W końcy dowiedzieliśmy się o Awtostancji – nowo wyremontowanej – kulturka i o 11:45 czasu ukraińskiego jechaliśmy w kierunku Lwowa. Ok 14 byliśmy we Lwowie, akurat by kupić bilety na plackartę (32 UAH do Worochty) i zjeść coś w pobliskim barze. Czanachy, zzaszlik i kartoszka + piwko. Tanio nie było, ale ze względu na niski kurs hrywny nie bolało. Za dwie osoby zapłaciliśmy prawie 50UAH.

15:20 do pociągu, jeszcze troszkę rozmów, oglądania map i lulu – na ile to było możliwe. W międzyczasie rozmowy przedziałowe z towarzyszkami – dwoma Ukrainkami jadącymi do Jasini na 80lecie babci.

W Worochcie zlądowaliśmy koło 22, nie minęło 5min a juz mieliśmy nagrany transport do Werchowyny prywatnym autem za 120 UAH. Po krótkiej przesiadce (kolo dowiózł nas do domu swego ojca, gdzie przesiedliśmy się na Chevo) mknęliśmy ok 40km do Werchowyny, na Autowogzał. Tam w nocnym dokupiliśmy jakieś czekolady, wodę oraz… jarzębinówkę, by mieć na długie wieczory. Jak naiwni byliśmy myśląć że jarzębinówka przetrwa z nami parę dni, tak jak rok temu w Gorganach…

Ruszyliśmy w kierunku sioła Magurka, troszkę kręcąc i nawracając po drodze, przez co zmitrężyliśmy sporo czasu, a i stopa na parę kilometrów złapaliśmy – grubo po 23 hehe. Koniec końców założyliśmy foki, narty pod buty i przy gwiazdach i skrzypiącym śniegu szliśmy pod górę wąską doliną, tak naprawdę nie wiedząc, czy wychodzimy już na połoninę, czy tam będą chaty… Wydaje się że było już po północy gdy zobaczyliśmy wysoko ponad nami chatkę ze światełkiem w oknie. Jedyne światełko, myśleliśmy że dokoła będzie raptem parę chałup, nazajutrz okazało się że było mnóstwo  Zapukaliśmy, przywitaliśmy się i spytaliśmy o drogę – czy jesteśmy w dobym „wejściu” w góry w kierunku na góre Krętą, a następnie czy możemy rozbić namiot przy domu. Gospodyni, nie ukrywam troszkę wg mojego założenia, nie zgodziła się na nocowanie w namiocie – bo przecież zimno i nieprzyjemnie i zostaliśmy zaproszeni do wewnątrz huculskiego domu.

Pan domu Wasyl chyba się mocno ucieszył na nasze niespodziewane przyjście bo po zaproszeniu nas do stołu i podaniu mięsa w galarecie, jajka tartego z majonezem oraz chrzanem a także blinów, przyniósł troszkę „naturprodukt” Samogonu  Po chwili weszła gospodyni z tłustym mlekiem od krowy gdy Wasyl właśnie nalewał mi do kieliszka bimbru… Na samą myśl że miałbym popijać mlekiem cofnęło mi się, więc grzecznie odmówiłem nabiału i do ok 3 integrowaliśmy się z Wasylem i Jego rodziną, rozpijając także – końcówkę rano – nasza jarzębinówkę. Jak to chyba zimą w górach bywa – rodzina Koniszuków ogrzewała jedynie dwa małe pomieszczenia – kuchnię z piecem(a na nim miejsce dla najstarszej pani w domu) oraz przylegającą małą sypialnię. W tych warunkach musieli się przez zimę pomieścić Wasyl z żoną, dwie córki około 10-13letnie oraz mama gospodyni.

Piękny to był nocleg, ponieważ niespodziewany i gospodarze przemili. Rano chcieli z nami zdjęcie, niestety nasz aparat akurat wtedy musiał odmówić posłuszeństwa. Zmitrężyliśmy mnóstwo czasu rankiem, tak że dopiero grubo po 9 wychodziliśmy na trasę – a tam na zewnątrz pełna lampa… Okulary w ruch, narty na nogi i dawaj.

Tego dnia zrobiliśmy kawał trasy – obserwując sobie cały czas masyw Czarnohory, zmieniając swoje położenie w stosunku do Popa Iwana oraz dziwiąc się jak wysoko sioła Werchowyny i okolicznych wiosek podchodzą w góry…

Galeria

23 października

Od godziny 1 w nocy zaczęliśmy tłumnie gromadzić się przy dworcowych kasach, po czym szturmem ruszyliśmy do pociągu. O dziwo wszyscy mieli miejsca siedzące. We Wrocławiu godzinka w KFC. Dalej osobówką z małym opóźnieniem do Jeleniej Góry i busami już do Karpacza. Po dokonaniu ostatnich zakupów i pobieżnym zapoznaniu się z proponowanymi trasami, wyruszamy na szlak. Lucy prowadzi kilka osób czarnym i zielonym szlakiem do Przełęczy Okraj, dalej już czerwonym, a my dowodzeni przez Agatę obieramy szlak czarny (w międzyczasie żegnamy się z Falarem), by od Przełęczy Sowiej kontynuować wędrówkę ukrytym w gęstej mgle GSS’em. W schronisku Jelenka zatrzymujemy się na odpoczynek i ogrzanie się, i ruszamy dalej Czarnym Grzbietem przez mgły, wiatry i śniegi. Większość z nas, głównie z powodu zmęczenia i niestety braku widoczności, decyduje się pominąć Śnieżkę i pójść prosto do Domu Śląskiego, gdzie już czekają Waldziu z Olą oraz Julek z Frankiem. Gdy my już przebrani zabieramy się za obiadek, Julek z Frankiem atakują ukrytą we mgle Śnieżkę, a reszta rajdowiczów sukcesywnie dociera do schroniska. Niektórzy po przejściach i dość późno, ale wszyscy cali i zdrowi. Wieczorna integracja/regeneracja rozkręca się na całego. Była gitara, były wspinaczki i przewroty, dłuuugie ‘Sto lat’ dla Jubilatów i inne śpiewy. Niestety gospodarzom chyba nie podobał się nasz nocny entuzjazm, więc już ok. godziny 2 zmierzamy do pokoi.

24 października

Poranek, jak zwykle, okazał się zbyt wczesny, jednak zachęceni zdecydowaną poprawą pogody wyruszamy w trasę. W końcu mogliśmy nie tylko poczuć w nogach, ale też zobaczyć, że jesteśmy w górach ;) Tego dnia najczęściej wybieraną trasą był czerwony szlak, prowadzący ‘górą’ obok Słonecznika (po drodze mijamy nawet dwójkę biegaczy). W Odrodzeniu krótki odpoczynek (no, dla niektórych trochę dłuższy…;)). W międzyczasie zakrywa nas mgła, jednak w miarę nabierania wysokości, możemy podziwiać rozciągające się pod nami morze chmur. Jest cudownie…! Po drodze spotykamy Michała, który jednak nie był zainteresowany wędrówką z nami, więc w niezmienionym składzie docieramy do Śnieżnych Kotłów i dalej, trochę śliskim żółtym szlakiem, w dół do schroniska Pod Łabskim Szczytem. Tam, mimo nieobecności WO udaje nam się rozlokować w pokojach, a później no cóż… długa kolejka do jednego prysznica… Ostatnia grupka dotarła do nas późnym wieczorem pod eskortą ‘teamu wspomagającego’ (czyt. Michała, Piotrka i Tomka). Po głośnych oklaskach i szybkim ogarnięciu się, wręczyliśmy Agacie jubileuszową kartkę i medal Debeściary, po czym wróciliśmy do tradycyjnych wieczornych rozrywek rajdowych. Później musieliśmy przenieść się już na korytarz, a niektórzy poszli spać. Ja miałam przyjemność zasypiać przy łagodnych dźwiękach ‘Późno już otwiera się noc…’

25 października

Następny dzień przywitał nas słońcem i dość silnym wiatrem. Kilka osób postanowiło schodzić od razu w dół, reszta podreptała na Szrenicę i stamtąd czerwonym szlakiem przez Kamieńczyk do Szklarskiej. Z Czarkiem wkręciliśmy się w takie tempo, że prawie biegliśmy w dół… Po drodze spotkaliśmy jeszcze trójkę turystów w adidasach, pytających nas o warunki śniegowe na górze… ech… W Szklarskiej pożegnaliśmy Olę i Waldzia i poszliśmy z Szymonem i Sebastianem, a jakże, na pizzę. W pociągu kabanosowo-paluszkowe ludziki, serowe żagle i takie tam…;) Na dworcu jeszcze tylko tradycyjne ‘Hip hip hurra’ i do domu…

Galeria

17/18 lipca

Od ok. godz. 19.00 spragnieni przygód SeTKowicze i Spółka zaczęli zbierać się na dworcu. I tak 10 osobowa ekipa ruszyła pociągiem do Przemyśla, po drodze zgarniając jeszcze Marcina z Kościana. W Przemyślu udaliśmy się do baru mlecznego na ‘ostatni normalny posiłek’, a przy okazji do ‘ostatniej normalnej toalety’. W międzyczasie okazało się, że autobus, którym mieliśmy jechać dalej po prostu nie przyjechał… W rezultacie do granicy dotarliśmy busem. Kolejka na granicy nie była jakoś zatrważająco długa, ale południowy żar i skwar dały nam się we znaki. Po przekroczeniu granicy szybko udało nam się złapać bus, który w niemałym ścisku zawiózł nas do miasteczka Sambor. Tam, w oczekiwaniu na pociąg do Sianek, rozgościliśmy się na chodniku i chłonęliśmy specyfikę typowego ukraińskiego życia. W międzyczasie jeszcze małe zakupy oraz ukraińskie specyfiki- piwo i ogromne ‘pierogi’ z kapustą. W końcu rozłożyliśmy się na drewnianych siedzeniach niespodziewanie szerokiego pociągu i podziwialiśmy przesuwające się za oknami coraz bardziej górskie widoki. Na dworcu w Siankach przywitali nas żołnierze, którzy po sprawdzeniu naszych paszportów kazali nam odejść od strefy przygranicznej, przy której się znajdował dworzec. I tak idąc przez wieś trafiliśmy na kobietę, która zapytana o miejsce ‘biwakowe’, poszła do jakiejś chatki zapytać się, czy możemy rozbić namioty na podwórku. Mieliśmy do dyspozycji duuużo trawy, stawek (a właściwie kałużę…) do mycia, wodę do picia i, czego się nie spodziewaliśmy, ogromny słój świeżego mleka.

19 lipca

Rano, dziurawą drogą ruszyliśmy przez wieś. W końcu weszliśmy w las i zaczęliśmy się przedzierać przez gęste zarośla, coraz bardziej w górę i w górę. W pewnym momencie grupa rozdzieliła się na 2 części i no cóż, zgubiliśmy się troszeczkę… Po wielu gwizdach, nawoływaniach, telefonach i SMS’ach trafiliśmy na właściwą ścieżkę prowadzącą dosyć stromo na grzbiet, po czym schodzącą baaaardzo stromo w dół. Tak się ślizgaliśmy w dół, że kurczowe trzymanie się gałęzi było konieczne, a i to nie powstrzymało większości z nas przed niebezpiecznym zjazdem w dół na kości ogonowej. W końcu odnaleźliśmy drugą część wyprawy i razem ruszyliśmy w dalszą drogę połoninami. Niestety w lesie dopadł nas deszcz i zmęczenie, więc rozbiliśmy namioty w nadziei, że nie zostaniemy podtopieni, bądź zjedzeni przez niedźwiadki. Jak przestało padać, niektórzy jeszcze wypełzli z namiotów, inni poszli spać.

20 lipca

Niedźwiedzie okazały się nie być nami zainteresowane, więc mogliśmy ruszać dalej. Na początku musieliśmy pokonać kilka leśnych, śliskich od nocnego deszczu podejść, aż w końcu wyszliśmy na pokryte poranną mgłą połoniny. Na jednej z nich natknęliśmy się na namioty czwórki Polaków, z którymi wcześniej jechaliśmy busem. Po chwili doszli jeszcze dwaj wrocławianie, którzy w dalszą drogę ruszyli już z nami. Pomiędzy połoninami musieliśmy jeszcze pokonać gęste krzaczory i pokrzywy oraz mniejsze krzaczki jagód, ale to już była przyjemność. Napotkany po drodze pasterz pokazał nam źródełka, dzięki czemu mogliśmy przeżyć dalszą wędrówkę, a przy okazji zrobić sobie błogi postój na słoneczku w towarzystwie pasterskiego psa. Dalej pokonujemy jeszcze kilka niedużych wzniesień, kilka trawersów, jakieś skałki i kamienie. Całkiem niedaleko Pikuja, na płaskim, choś baaardzo wietrznym siodle decydujemy się zatrzymać na nocleg. Schodzimy trochę w dół, żeby nas nie zwiało. Reszta napotkanych Polaków rozbija się obok nas. Wieczorem udało się nawet zaliczyć wspólne ognisko, po czym udajemy się spać, próbując nie zjeżdżać za bardzo w śliskich śpiworach…

21 lipca

Niektórzy wyspani, niektórzy zmarznięci, na wieść o znalezionej przez Olę Z. wodzie wstali wszyscy. Źródełko małe i słabiutkie, ale co tam, umyć się w nim dało (niestety zostało to chyba nawet uwiecznione aparatem…). Czyści ruszyliśmy na Pikuj (1407 m n.p.m.). Po drodze zboczyliśmy do kolejnego źródełka po wodę pitną. W międzyczasie chętni zdobyli Pikuj bez plecaków. Później już wszyscy wspięliśmy się na szczyt i zapaliliśmy cygaro. Dosyć mocno wiało, więc niezbyt przyjemnym zejściem skierowaliśmy się w dół do wsi Biłaszowice. Tam, po małych zakupach, rozsiedliśmy się pod sklepem, wcinaliśmy, piliśmy i odpoczywaliśmy. Trochę już rozleniwieni ruszyliśmy dalej, w stronę przystanku autobusowego, z nadzieją złapania stopa. Kolegom z Wrocławia szybko się to udało. My musieliśmy trochę poczekać, aż kilkoro z nas uzbrojonych w rozmówki polsko-ukraińskie, załatwiło bus. I tak dojechaliśmy do Wołowca, skąd dalej autobusem z (brr) niezapomnianym panem za plecami (gdzieś jest nawet filmik…) do Mizhirii i dalej powolutku (przez większość drogi na pierwszym biegu…!!!) busem do Sineviru. Tam udało nam się rozbić namioty u gospodarzy. I nawet woda była…

22 lipca

Dzisiaj przyszła kolej na Piszkonię. Od wsi wspinaliśmy się potokiem, później przez pola z krowami wcinającymi trawę doszliśmy do drogi prowadzącej na górę. Po drodze niesamowite widoki, życzliwi ludzie i krzaki malin. Mijamy kilka kojących w ten upalny dzień źródełek, zachęcające do odpoczynku polanki, kilka cięższych podejść. Po krótkim sporze dotyczącym najlepszej drogi na górę, docieramy do kolejnego źródełka. Tam robimy obiadowy postój. W końcu docieramy na szczyt. Okazuje się jednak, że to nie o ten szczyt nam chodziło… Trochę się cofamy i, jedni (Ola Z., Damian i Bishkopt) przez kolejny szczyt, inni trawersując, docieramy na Negrowiec (1704 m n.p.m.). Bardzo silny wiatr utrudnia wytrwanie w pionie, dlatego szybko schodzimy i robimy krótki postój. Część z nas (Bishkopt, Krzysiek, Damian i ja) zdobywa kolejny szczyt, reszta trawersuje i pokonawszy drogę złożoną z krowich stawów, kamieni i gęstej kosówki, spotykamy się w wietrznym miejscu nocnego spoczynku.

23 lipca

Obudzeni przez stado owiec i prowadzeni przez psa pasterskiego, zmierzamy w dół. Po drodze, stęsknieni za czystością, myjemy się w potoku, robimy pranie, jemy i z wiernym psim towarzyszem kierujemy się dalej w dół wzdłuż strumienia. Po drodze musieliśmy zaliczyć kilka przepraw po śliskich kamieniach przez rwący nurt, większości się to całkiem ładnie udawało. Niektórzy tylko kończyli z ‘butem w wodzie’… Po wędrówce w pełnym słońcu dochodzimy do Kołoczawy i w pierwszym napotkanym sklepie pochłaniamy napoje chłodzące, tudzież arbuzy. Odrobinę zregenerowani kierujemy się dalej, w końcu nie samym piciem żyje człowiek… I tak trafiamy do jakiejś knajpy na obiadek. Później zdecydowana większość z nas idzie zwiedzać cerkiew, reszta uskutecznia trawienie w pozycji półleżącej. Zaczyna się zbliżać wieczór. Pora znaleźć miejsce biwakowe. Po burzliwej dyskusji wewnątrzgrupowej oraz konsultacji z miejscowymi, trafiamy na polankę na skraju lasu, u stóp Połoniny Krasnej. Rozbijamy namioty, rozpalamy ognisko, Prezes stawia własnoręcznie wykonaną konstrukcję do powieszenia kociołka (po czym czyści całą zawartość plecaka z rozlanego szamponu… kilka dni wcześniej była to konserwa i keczup…), w rezultacie powstaje jajecznica na masełku z dodatkiem kurek. Słuchamy melodii harmonijki, patrzymy na szczyty zdobyte poprzedniego dnia i miliony gwiazd na granatowym niebie… Ech, jest cudownie…

24 lipca

Od rana słońce mocno przygrzewało i było dosyć duszno. Początek wędrówki to droga prowadząca przez prawie całą wieś. Wreszcie zaczynamy wspinać się do góry. I to dosłownie. Podejście było prawie pionowe, w taki upał powiedziałbym nawet, że mordercze… Po pościgu Dominiki za wodą spadającą w dół przepaści, czekał nas pełen humoru postój ‘pod znakiem więzadełka’ i dalsze brnięcie pod górę. Strimba (1723 m n.p.m.) okazała się świetnym miejscem na pierwszą część świętowania urodzin Oli Cz. Po zjedzeniu urodzinowego tortu. otoczeni kozami i owcami, zaczęliśmy kierować się w dół. Mniej więcej w połowie zejścia trafiliśmy na polanę, która nadawała się do rozbicia namiotów i nie omieszkaliśmy z niej skorzystać. Wykończeni szybko zapadliśmy w sen.

25 lipca

Poranek większość z nas przywitała z dolegliwościami żołądkowymi. Ale cóż, trzeba iść… Większość zejścia stanowił kamienisty strumyk, który sprowadził nas do doliny. Dalsza część trasy to droga doliną w górę innego potoku. I tak szliśmy, szliśmy, szliśmy. Po drodze mały przystanek- kto był w stanie, umył się; reszta zdychała na karimatach… Idąc dalej niemile zaskoczyła nas ulewa. Gdy w oddali zobaczyliśmy jakąś chatkę, chyba każdy marzył żeby tam wejść i się wysuszyć. A więc dwa Marciny poszły, załatwiły i całe szczęście rezydujący tam drwale przygarnęli nas na noc. Panujące tam warunki pozostawię bez komentarza, szczerze mówiąc nigdy czegoś takiego nie widziałam i mam nadzieję, że już nie zobaczę… Po nafaszerowaniu się lekami położyłam się z gorączką spać, reszta prowadziła rozmowy z Iwanem, próbowała barszczu i nie wiem co tam jeszcze, bo zasnęłam…

26 lipca

Na szczęście poranek okazał się bezdeszczowy, a noc u drwali dla większości uzdrawiająca. Mogliśmy więc ruszyć w dalszą drogę, tym razem doradzoną przez drwali. Najpierw szliśmy drogą wzdłuż potoku, później skręciliśmy i szliśmy po prostu potokiem, strome podejście w grząskim błocie i hmm koniec jakichkolwiek ścieżek… Czekał nas śliski, stromy trawers, przedzieranie się przez krzaki i przechodzenie przez zwalone kłody. Z pewnością było ciekawie… W końcu trafiliśmy na ścieżkę i szlak! Tu droga była już całkiem przystępna. Gdy doszliśmy już pod podejście na Popadię (1740 m n.p.m.), zrzuciliśmy z pleców plecaki i część z nas zaczęła wchodzić na szczyt (co ciekawe, na szczycie do dziś znajduje się polsko- czechosłowacki słupek graniczny nr 1) , a pozostali zostali jedząc i rozpalając ognisko czekali na nasz powrót. Później zmiana; oni poszli na szczyt, Damian pilnował ognia, inni jedli/siedzieli. W międzyczasie zaczęła się ulewa, na szczycie padał nawet grad. Niektórzy wrócili całkowicie przemoczeni, nawet płomienie ogniska nie wystarczały, żeby się wysuszyć… Gdy przestało padać, ogarnęliśmy się i spośród strzałek na słupie wybraliśmy tę z napisem ‘do wody’. Ruszyliśmy ścieżką, ale jak widać, napisy nie kłamią. Doszliśmy do potoku, później dalej ścieżką, kolejny potok, no i tu zaczęły się problemy… Dalszej ścieżki nie było… Trochę poprzedzieraliśmy się przez nadwodne zarośla, ale było coraz gorzej. Zaczęliśmy więc trawersować wzdłuż potoku, coraz wyżej i wyżej. Zaczęło się robić ciemno, stromo, ślisko, no i co tu dużo mówić- po prostu bardzo niebezpiecznie, zwłaszcza, że chyba nie do końca wiedzieliśmy, gdzie jesteśmy. Niektórzy z nas już nie wytrzymywali. Prezes cofnął się kawałek, żeby zobaczyć, czy da się zejść niżej, żeby się rozbić nad potokiem. Ustawiając się z czołówkami co ok. 5 m zrobiliśmy świetlną drogę, tak więc wszyscy bezpiecznie zeszli na dół. Tak, to była ta ‘czarna dupa’. Jak tam jest? Ciemno, zimno i momentami beznadziejnie… Ale my sobie poradziliśmy! Tej nocy liczbę namiotów musieliśmy zredukować z 6 do 3, plus namiot na plecaki. Rozpaliliśmy ognisko, żeby trochę się ogrzać i podsuszyć, zjadaliśmy okruszki chleba z czekoladą. Jak to Damian później powiedział ‘survival z elementami turystyki górskiej’. No, jakoś przeżyliśmy…

27 lipca

‘Jaki piękny dzionek! Mać, mać, mać…’ Rano przywitało nas słońce. Wszyscy doszli już do siebie po przygodzie poprzedniej nocy i z nowymi siłami ruszyliśmy wzdłuż potoku w poszukiwaniu drogi do wsi. Po wielokrotnym przekraczaniu rwącego strumienia po śliskich i chyboczących się kamieniach, dotarliśmy do suchej drogi, która zaprowadziła nas do kamienistej plaży nad rzeką. No i oczywiście kąpiele i jedzenie (o ile coś komuś jeszcze zostało…). Dalej, niektórzy podrzuceni przez uprzejmych kierowców, inni o własnych siłach, docieramy do Osmołody. A tam przedsmak cywilizacji…! Trafiliśmy do restauracji z ‘normalnym’ WC, telewizorem i równo przystrzyżonym trawniczkiem! Po prostu szok…! Już najedzeni, trafiliśmy na pole namiotowe, gdzie biwakowali inni Polacy. I tak przy dźwiękach ich gitary ułożyliśmy się do snu.

28 lipca

Rano dosyć ściśnięci ruszyliśmy busem do Kałusza, a stamtąd już do Lwowa, gdzie pożegnaliśmy się z Olą Cz. i Damianem, którzy wracali już do Polski. My tramwajem ‘na gapę’ pojechaliśmy z nadzieją dostania miejsc w hostelu. Hostel okazał się całkiem przyjemnym miejscem, z miłym personelem i zdecydowanie za dużą ilością pięter… Wieczorem poszliśmy coś zjeść, obeszliśmy starówkę, zjedliśmy pyszne ciasta w kawiarni, pochodziliśmy tymi cudownymi uliczkami i w rezultacie wylądowaliśmy na schodach na rynku (tutaj wypadałoby wspomnieć o kobiecie-kurze zbierającej szklane butelki;), patrząc na budynki, ludzi, toczące się tutaj życie…

29 lipca

Dzisiejszy dzień stał pod znakiem zwiedzania kościołów. W międzyczasie lunch na mieście, dziwny napój z automatu z jeszcze dziwniejszej szklanki, wieża ratuszowa; po południu Kopiec Unii Lubelskiej z cudowną lwowską panoramą, knajpa z hasłem, które chyba wszyscy przychodzący tam turyści znają, w końcu (już bez Oli Z. i Krzyśka K.) wieczór na rynku, kilku nowopoznanych Ukraińców, nocne włóczenie się po mieście, słodki sen…

30 lipca

Dzisiejszy cel to Cmentarz Łyczakowski, w tym także Cmentarz Obrońców Lwowa. W drodze powrotnej obiad, wizyta w Mc Donald’s, małe zakupy, bagaże na plecy i do domu. Do granicy dojechaliśmy dusznym autobusem. Ostatnie hrywny wydane. Na granicy nieźle- tylko kilkanaście minut czekania. Chciałabym zauważyć, że tylko Bronsiu i ja nie musieliśmy pokazywać zawartości plecaków. Już w Polsce okazało się, że busy do Przemyśla już nie kursują. Na szczęście Bishkopt jakimś cudem zachował numer do busiarza, który zgodził się po nas przyjechać i zawiózł nas na pociąg do Poznania…
No i powrót do rzeczywistości…

Galeria

Galeria

Dzień pierwszy

Poznań. Dworzec Główny. Kasa nr 1. Krótko po godz. 1.00 zaczynają się zbierać niewyspani studenci rządni przygód. Niektórzy trochę zawiedzeni- dworcowy Mc Donald’s zamknięty, ale w końcu od czego jest KFC… I tak 11-osobową ekipą ruszamy do pociągu, który dowozi nas do Koszalina. Tam dołączają do nas jeszcze 3 osoby. W oczekiwaniu na bus do Rosnowa, szybkie przepakowanie/ przebieranie i rozstanie z bagażami. W Rosnowie troszkę się rozleniwiamy leżąc na pomoście. Ale niestety musimy jeszcze dojść nad rzekę do naszych kajaków, więc ruszamy przez miasteczko. W międzyczasie orientujemy się, że idziemy niewłaściwą drogą, jednak szybko to nadrabiamy. Przy mostku czekają już na nas wyładowane na brzeg kajaki, które po przyjeździe Czarka i Mateusza wodujemy. Niestety Radew okazała się być niezbyt przyjazną nam rzeką, bo już po kilkunastu metrach wody było tak mało (a kamieni tak dużo), że płynąć się po prostu nie dało. Ale wtedy nasi dzielni mężczyźni (woda była dosłownie brrr lodowata, o czym niektóre z nas również się później przekonały…) wysiadali z kajaków i przeciągając nas próbowali nie podziurawić den kajaków. Po kilku godzinach naprzemiennego wiosłowania i ciągnięcia kajaków, rzeka zrobiła się coraz głębsza, aż w końcu wpłynęliśmy na wody długieeeeego jeziora Hajka. Tam wiosłowanie było dosyć męczące, więc podzieleni na dwie grupy, zrobiliśmy sobie odpoczynek na brzegu. Nabranie sił było konieczne, bo później czekała nas jeszcze przeprawa na drugą stronę małej elektrowni wodnej no i dalsze zmagania z nurtem. Na szczęście poziom wody był zadowalający. W pewnym momencie rzeka rozlewała się tworząc coś bardziej na kształt jeziora zakończonego wodospadem. Tam czekało nas kolejne przenoszenie kajaków. Dopiero dopływając do brzegu dowiedziałam się, że przez prawie całe ‘jezioro’ holowałam 4 inne kajaki… Już po drugiej stronie ruszyliśmy w dalszą drogę, całe szczęście już niezbyt długą. Silny prąd zaniósł nas do miejsca pierwszego noclegu. Gdy już przybyły nasze bagaże, rozbiliśmy namioty (niektóre się same rozkładały;) i przyszedł czas na hmm pożywne jedzonko. Podczas gdy Czarek pojechał do Koszalina po dobijającą do nas Zosię, wszyscy dzielnie pomagaliśmy przy zbieraniu/ łamaniu/ układaniu gałęzi. No a później integracyjno-relaksujący wieczór przy ognisku rozpalonym przy pomocy 1 zapałki;)

Dzień drugi

Obudzeni przez deszcz stukający o namioty, niechętnie wypełzliśmy z cieplutkich śpiworów, posililiśmy się, zwinęliśmy namioty i… no właśnie i w oczekiwaniu na powrót Mateusza i Wujka Czarka, którzy zawozili bagaże na miejsce kolejnego noclegu, graliśmy w kalambury. W tym czasie słońce na szczęście (ok, może nie dla wszystkich to było na szczęście…) zdążyło już wyjść zza chmur. W końcu ponownie zwodowaliśmy kajaki i ruszyliśmy z prądem. Ale żeby nie było tak łatwo i przyjemnie, to już po kilkudziesięciu minutach czekała nas pierwsza tego dnia przenioska i to przez pokrzywy… Później było już tylko gorzej, czyli zwalone drzewa, krzaki z robalami i niewidoczne z daleka podwodne pnie. W międzyczasie krótki postój przy moście w Nosowie i nasza ‘akcja ratunkowa’ dla Arka (biedny Arek…). Po ciężkich i z pewnością niezapomnianych zmaganiach z naturą, przywitał nas widok Bishkoptów stojących na moście- czyli koniec trasy na ten dzień. Tym razem nocleg zaplanowany był na polu namiotowym, co raczej jednoznacznie oznaczało dla nas przysznice! Niestety, nasze nadzieje szybko zostały rozwiane. Okazało się bowiem, że mamy do dyspozycji tylko toalety i umywalki, w dodatku z zimną wodą… Ech, no dobra, niech będzie… Za to w sąsiedztwie mieliśmy bardzo miłego ochroniarza pilnującego pozostałości po Nocy Świętojańskiej, czyli mięska, którym nie omieszkał nas poczęstować. Kolejny gitarowy wieczór, wzbogacony dowcipami i trochę nerwami- Wujek Czarek zgubił portfel…

Dzień trzeci

Kolejny dzień przywitał nas ciepełkiem w namiotach i pięknym słońcem. Zachęceni przez temperaturę chętnie korzystaliśmy z chłodzących właściwości rzeki. W taką pogodę wszystko musi się udać, więc oczywiście portfel się znalazł, jak to zwykle bywa, w najmniej oczekiwanym miejscu… Z tej radości Organizatorzy zafundowali  nam lody. Ale dosyć tej sielanki; komu w drogę, temu… wiosło….! Już po kilkunastu minutach ujrzeliśmy przed sobą niebezpieczny hmm próg w wodzie i rozwidlenie rzeki, więc przenoszenie kajaków było konieczne, tym razem przez ulicę i wzdłuż mostu. I to mniej więcej był początek naszej przygody z Parsętą, znacznie przyjaźniejszą niż Radew. Żadnych utrudniających przepłynięcie pni, piękne lasy wzdłuż brzegu, szeroko, nurt sam nas niesie. Aż tu za nami zaczynają się grzmoty. Wszyscy zastanawiają się: czy to z jakiegoś poligonu, czy to nadciągająca burza… Niestety goniły nas niezbyt przyjemnie wyglądające ciemne chmury, co stanowiło dla wszystkich nie lada motywację do rozpoczęcia porządnego wiosłowania. Trzeci nocleg przewidziany był niedaleko wsi Włościbórz, przed drugim mostem. Na szczęście burza nas oszczędziła i dopiero wieczorem, podczas wspólnego (no dobra, nie wspólnego, bo połowa z nas poszła spać…) ogniskowania zaczęło trochę padać.

Dzień czwarty

Jako przeciwieństwo nocnej pogody, poranek okazał się słoneczny i parny, co skutecznie uniemożliwiało normalne funkcjonowanie w namiotach. Ale w końcu na wszystko są sposoby. Co gorsze, skończyła nam się woda…  Pakowanie poszło bardzo szybko, tak więc później już tylko czekaliśmy na dostawę woooody, no i w drogę. Ostatni odcinek naszej trasy upłynął bez niespodzianek, choć pod koniec znowu musieliśmy uciekać przed burzowymi grzmotami. Kołobrzeskie budynki ukazały się naszym oczom dosyć szybko. Jeszcze tylko (dla niektórych mokra) niespodzianka w postaci podwodnego progu, tudzież zgubionego wiosła i już dobijamy do brzegu. Niektórzy przemoczeni i zmarznięci, ale wszyscy cali i zdrowi, wynosimy kajaki na brzeg i (prawie) na środku ulicy zaczynamy się przebierać w suche rzeczy. Jeszcze tylko oddanie kajaków ich właścicielom i możemy iść zjeść coś nie-instant. Posileni, żegnamy się z Kacprem, a sami ruszamy nad morze. A tam? Co tam się nie działo… sesje zdjęciowe, zamki z piasku, łabędzie, palmy, a później oczywiście lody/ gofry/ ‘małe’ dorsze/ frytki (niepotrzebne skreślić). Zachód słońca zaliczony, czas zbierać się na pociąg. Część z nas postanowiła zostać jeszcze kilka dni nad morzem, co przysporzyło reszcie drobny konflikt z konduktorami (pamiętajcie, na grupowym bilecie PKP musi jechać co najmniej 10 osób!). Trochę zmęczeni, ale w dobrych nastrojach dojechaliśmy do Poznania.

Galeria

Chętnych do pomocy SeTKowiczów, jak zwykle, nie brakowało! Zogranizowaliśmy konkursy z nagrodami (odgadywanie miejsc na zdjęciach), zachęcaliśmy do grania na gitarze, sami graliśmy (pokłony dla Julka!)… Klimat bardzo SeTKowy – prawie jak na rajdzie, tylko, poza pobliską ścianką wspinaczkową, gór brakowało! Poniżej kilka zdjęć z całej akcji…

Galeria