Jadą wozy kolorowe

Z nim będziesz szczęśliwsza
Zrozum to, co powiem, Spróbuj to zrozumieć dobrze, Jak życzenia najlepsze te urodzinowe Albo noworoczne jeszcze lepsze może O północy, gdy składane Drżącym głosem, niekłamane. Z nim będziesz szczęśliwsza, Dużo szczęśliwsza będziesz z nim. Ja cóż - Włóczęga, niespokojny duch, Ze mną można tylko Pójść na wrzosowisko I zapomnieć wszystko. Jaka epoka, jaki wiek, Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień I jaka godzina Kończy się, A jaka zaczyna.	e H7 G D C G a H7 C G H7 C G a H7 C G a D7 e C G a G a C G a C e
Nie myśl, że nie kocham, Lub, że tylko trochę. Jak cię kocham, nie powiem, no bo nie wypowiem - Tak ogromnie bardzo jeszcze więcej może. I dlatego właśnie żegnaj, Zrozum dobrze żegnaj, Z nim będziesz szczęśliwsza, Dużo szczęśliwsza będziesz z nim. Ja cóż - Włóczęga, niespokojny duch. Ze mną można tylko Pójść na wrzosowisko I zapomnieć wszystko. Jaka epoka, jaki wiek, Jaki rok, jaki miesiąc, jaki dzień I jaka godzina Kończy się a jaka zaczyna.
Ze mną można tylko W dali zniknąć cicho.	a C e

Zachwycenie
Gdy pewna młoda polonistka Taka naiwna, schludna taka Egzaltowana, świeża, czysta Ze chciałoby się siąść i płakać	G G D D D G
Wiec gdy ta polonistka właśnie Małpując młodopolskie pozy Wybiegnie o porannym czasie Boso na łąki miedzy brzozy	G G C C G D G
Poigra z pliszką i skowronkiem Oraz z modliszką i z biedronką Przywita się z wschodzącym słonkiem Wołając: "Witaj jasne słonko" Z róż i z powojów splecie wieńce Pomacha rączką do motyla Krasnym obleje się rumieńcem Widząc jak pszczółka kwiat zapyla Coś z Anny German gdy zanuci Wyrecytuje coś z Asnyka A potem bardzo się zasmuci Nad żabką, którą bocian łyka I chcąc zapłakać nad półtrupem Bo drugie pól ten bocian urwał Wlizie tę bosą nogą w kupę I wyda okrzyk: "Ożesz k..." Więc jeśli byłbym na tej łące Naocznym świadkiem tego zgrzytu Jak jestem facet niepijący Pół litra wychlałbym z zachwytu

Zamiast
Ty panie tyle czasu masz Mieszkanie w chmurach i błękicie A ja na głowie mnóstwo spraw I na to wszystko jedno życie A skoro wszystko lepiej wiesz Bo patrzysz na nas z lotu ptaka To powiedz, czemu tak to jest, Że czasem tylko siąść i płakać	a E d E a E a E F E a E d E a E a E d E a G
Ja się nie skarżę na swój los Potulna jestem jak baranek I tylko mam nadzieje, że Już chyba wiesz, Co robisz Panie	C d G C C d F E
Ile mam grzechów, któż to wie A do liczenia nie mam głowy Wszystkie darujesz mi i tak Nie jesteś przecież drobiazgowy Lecz czemu mnie do raju bram Prowadzisz droga taka kreta I czemu wciąż doświadczasz tak Jak gdybyś chciał uczynić święta. Nie chce się skarżyć na swój los Nie proszę o więcej, niż dać możesz I ciągle mam nadzieje, że Że chyba wiesz, co robisz, Boże. To życie minie jak zły sen Jak tragifarsa, komediodramat A gdy się zbudzę, westchnę cóż To wszystko było chyba zamiast Lecz póki co, w zamęcie trwam Liczę na palcach lata szare I tylko czasem przemknie myśl Przecież nie jestem tu za karę. Dziś czuje się jak mrówka, gdy Czyjś but tratuje jej mrowisko Czemu mi dałeś wiarę w cud A potem odebrałeś wszystko Nie chce się skarżyć na swój los Choć wiem jak będzie jutro rano Tyle powiedzieć chciałam Ci Zamiast pacierza na dobranoc

Zamieszkamy pod wspólnym dachem
Zamieszkamy pod wspólnym dachem, Przed obcymi zamkniemy drzwi, Posadzimy przed domem kwiaty, Których nocą nie zerwie nikt.	A D E fis E H7 E A D E fis E H7 E
Nazbieramy suchego drzewa, Żeby zimą nie było źle Parę jabłek i trochę chleba Co nam starcza na cały rok
Przeczekamy każdy los, Kaprys zły, Żeby potem żyć, Normalnie żyć.	fis D A h E7
Zamieszkacie pod wspólnym dachem, Przed obcymi zamkniecie drzwi, I posadzicie przed domem kwiaty, Których nocą nie zerwie nikt. Przygotujecie suchego drzewa, Żeby zimą nie było źle, Parę jabłek i trochę chleba, Co wam starcza na cały wiek.

Zbroja
Dałeś mi Panie zbroję Dawny kuł płatnerz ją W wielu pogięta bojach Wielu ochrzczone krwią W wykutej dla giganta Potykam się co krok Bo jak sumienia szantaż Uciska lewy bok	e D e e D e e D e e D e e G e A H G Fis F e e D e
Lecz choć zaginął hełm i miecz Dla ciała żadna z niej ostoja To przecież w końcu ważna rzecz Zbroja!	D G D a G a H7 e a e H7 e A e
Magicznych na niej rytów Dziś nie odczyta nikt Ale wykuta z mitów I wieczna jest jak mit Do ciała mi przywarła Przeszkadza żyć i spać A tłum się cieszy z karła Co chce giganta grać Lecz choć zaginął hełm i miecz... A taka w niej powaga Dawno zaschniętej krwi Że czuję jak wymaga I każe rosnąć mi Być może - nadaremnie Lecz stanę w niej za stu Zdejmij ją Panie ze mnie Jeśli umrę podczas snu Bo choć zaginął hełm i miecz... Wrzasnęli hasło - wojna! Zbudzili hufce hord Zgwałcona noc spokojna Ogląda pierwszy mord Goreją świeże rany Hańbiona płonie twarz Lecz nam do obrony dany Pamięci pancerz nasz Więc choć za ciosem pada cios I wróg posiłki śle w konwojach Nas przed upadkiem chroni wciąż Zbroja! Wywlekli pudła z blachy Natkali kul do luf I straszą - sami w strachu Strzelają do ciał i słów Zabrońcie żyć wystrzałem Niech zatryumfuje gwałt Nad każdym wzejdzie ciałem Pamięci żywej kształt Choć słońce skrył bojowy gaz I żołdak pławi się w rozbojach Wciąż przed upadkiem chroni nas Zbroja! Wytresowali świnie Kupili sobie psy I w pustych słów świątyni Stawiają ołtarz krwi Zawodzi przed bałwanem Półślepy kapłan - łgarz I każdym nowym zdaniem Hartuje pancerz nasz Choć krwią zachłysnął się nasz czas Choć myśli toną w paranojach Jak zawsze chronić będzie nas Zbroja! Bis Zbroja!

Zegar
Oddam zegar na zawsze, w dobre ręce. Stary zegar, który po ojcu mam. Zegar co bije w moim sercu, Zegar co zęby przy mnie zjadł.	a G a G a G a G F G C a F G a
Potraciłem, oddałem prawie wszystko. Szafę i dwa krzesła wziął nocny stróż. Szczęście, ze grabarz wziął łopatę, Na pewno jej nie odda już.
Już mnie tutaj nic nie trzyma. W każdej chwili mogę iść. Jeszcze tylko zegar oddam ten, Bo za ciężki by go nieść. Bis	F G C a F G C a F G C a F G
Oddam zegar w naprawdę dobre ręce. Dobry zegar, co czasem rządzi sam. Nie trzeba wcale go nakręcać, Kto zechce całkiem darmo dam. Podpaliłem rupiecie na poddaszu. Poszedł banknot ostatni na ten cel. Nic nie mam co by mnie trzymało. Nic, tylko zegar oddam ten. Już mnie tutaj nic nie trzyma...

Życie to nie teatr
Życie to jest teatr - mówisz ciągle, opowiadasz Maski coraz inne, coraz mylne się nakłada Wszystko to zabawa, wszystko to jest jedna gra Przy otwartych i zamkniętych drzwiach. To jest gra!	a E E7 a F C G C G
Życie to nie teatr ja ci na to odpowiadam Życie to nie tylko kolorowa maskarada Życie jest straszniejsze i piękniejsze jeszcze jest Wszystko przy nim blednie, blednie nawet sama śmierć!
Ty i ja - teatry to są dwa: ty i ja. Ty - Ty prawdziwej nie uronisz łzy Ty najwyżej w górę wznosisz brwi Nawet kiedy źle Ci jest to nie jest źle Bo ty grasz... Ja - Duszę na ramieniu ciągle mam Cały zbudowany jestem z ran Lecz kaleką nie ja jestem tylko	F G C G C E7 a C7 F G C G C E7a C7 F Ty G C G
Dzisiaj bankiet u Artystów, Ty się tam wybierasz Gości będzie dużo: nieodstępna tyraliera. Flirt i alkohole, pewnie tańce będą też. Drzwi otwarte zamkną potem się No i cześć! Wpadnę tam na chwilę zanim spuchnie atmosfera Wódki dwie wypiję, potem cicho się pozbieram Wyjdę na ulicę, przy fontannie zmoczę łeb. Wyjdę na przestworza, przecudowny stworzę wiersz... Ty i ja - teatry to są dwa: ty i ja. Ty - Ty prawdziwej nie uronisz łzy Ty najwyżej w górę wznosisz brwi I niezaraźliwy wcale jest twój śmiech Bo Ty grasz! Ja - Duszę na ramieniu ciągle mam Cały zbudowany jestem z ran Lecz gdy śmieję się to w krąg się śmieje świat